Nefes almayı unuttuğum zaman her şey kitleniyor. Kendime hatırlatma yapmam gereken bir totem lazım. Totem bana burada olduğumu hatırlatması lazım. Anda kal totemim. Bu genel olarak saatim oluyor. Saat tamam ama biraz daha can sıkıcı bir şey olması lazım. Canım sıkılmazsa yaratıcı ruhum açığa çıkmıyor. Bu ruhu tetiklemem lazım evet tetikleyici bir şey lazım bana.
Bazen geç kalmışlık hissi insanı korkuya düşürüyor. Bu korku telaş yaptırıyor. Telaşlı is aceleyi, acele de şeytanı çağırıyor. İçimizde ki şeytanları yenmenin en kolay yolu nefes almak. Nefes aldığım zaman, insanlığımı tekrar hissediyorum. Kastettiğim şey normal değil. İstemli olarak bilerek alınan nefes. Nefes her şeyi kesip baştan başlatıyor burda beni çok sevindiriyor. Başlığı atarken aklıma gelen ile paragrafa başlarken aklıma gelen birini tutmuyor ve uçuyorum. Düşünceler ateş ediyor. Yazıya geçip kül oluyor. Yazlan her harf bana da kul oluyor. Birini tanırken, nazar değmesin diye çevreme anlatmamak ile görüş almak arasında kalıyorum. Nazar değince üzülsem de görüş almayınca pişman olacağım kesin
Hiç bir bayram bayram gibi hissetmiyordum. Çok sahte geliyordu. Bu sefer sahteliği devam ettirmedim. Zorla yapılan bir eylem gibi geliyor. Ramazan bayramı en azından mantıklı geliyor. Öncesinde 30 gün oruç tutuluyor. Burada kurban var. Herhangi bir olay yokken günü geldiği için yapılıyor. Düşününce insanlar hacca gidiyor oradan biraz mantıklı geliyor. Bu bayram gerçekten evdekilerle küsüm. Küslüğümde devam edecek. Kendi iç hesaplaşmalarını yapmadan benim hayatımı hiç etmelerine hakları yok. Bu hakkı onlara daha fazla vermeyeceğim. Yine aynı boku yaptım. Bir başkasına bel bağladım. Bel bağlarsan yolda kalıyorsun bu şaşmıyor. Konuşmak dahi yoruyor. Adım atasım gelmiyor. Amaçsız ve soğuğum. Kendime her şeye
Comments
Post a Comment