Unuttum

 Dün 1 bugün iki yazı yazmayı unuttum. Oldu mu şimdi ? Oldu. Çünkü heves böyle bir şey, saman alevi gibi geliyor. İyi hissettirip gidiyor. Gitmesine gitsin ama kalıcı etkiler yaratıp gitsin. Kalıcı etki için motivasyon lazım. Bu sıralar hiç bir şeye motivasyonum yok açıkcası. Yıl içinde bazen kaybolmuş gibi hissediyorum. Var olan işimden sıkıldım. Heyecan vermiyor. Sürekli aynı şeyleri yapıp duruyorum. Böyle olunca da yeni iş aramaya başladım.

Yeni iş bulsam ne değişecek ki diye soruyorum kendime. Param değişecek. Arkadaş türkiyedeyiz. Paranın değeri mi kaldı. Daha fazla parayala ne yapabilirsin ? Yeni bir eve çığarsın koçum. Fakat oda riskli gibi geliyor. Sürekli hayatımda garantileri hesaplamaktan gerçekten bıktım. Dilediğim gibi yaşayamıyorum. Bu yaşamsızlık beni kahrediyor. Alanım yok. Yeni şeyler yapmak istiyorum ama yok. 1 odanın içinde kapana kısıldım kaldım. 

Ev o kadar basıyor ki artık. Evden lanet ettim. Yakıp yıkıp kırıp dağıtmak istiyorum. Sözüm dinlenmiyor. Saygı görmüyorum. Kafasına göre hareket eden insancıklar var. Kendime ailemi dert ederken ailenin seni zerre umursamaması insanı değersiz hissettiriyor. Deli ediyor. Bu değersizlikten sonra da yapacak bir şey yok diyip geçiyorum. Yapacak bir şey yok. Hayatımda olmamaları lazım. Bunun içinde benim bu lanet yerden gitmem lazım.

15 yaşında ergenler gibi konuşuyorum. Ulan güzel bi işimde var. Ne diye bu salaklarla kalıyorum. Yardımım dokunsun diye onu bile çok görüyorlar. Burada kalmanın başka bi mantığı yok gerçekten. Çıkıp gitmek en doğrusu olacak.